شبیه تکه ابری

روی صحرا

مانده ام تنها

نه می بارم,

نه با همراهی بادی

مسیرم را

بسوی تُ می یابم...

شکسته ای تُ مرا

شبیه, آینه, ای

که قطعه قطعهی من

تُ را نشان میداد ..

تا یک ساعت قبل آرزوها به سر داشت برنامه ها برای زندگیش برای تحصیلش برای شغلش برای پسندازش و... تا ساعتی قبل از او حساب میبردند برای خودش کسی بود و بروبیایی داشت ... اما حالا او مرده است. تمام شد ...

بیقراری هم خودش

جوری قرار عاشق است

تا نباشد بیقراری ،

عاشقی یک ادعای مضحک است

هر پاره خط، یا خط منحنی

مارا بسمت و سوی تُ مایل نمیکند

هر دایره، یا خط بسته ای

ترسیم دلبریت را نمیکند

میان دو دستت مرا تُ جای بده

که پروانه شدن پیله ای چُنین میخواهد ...

شاعر شکست خوردهی طوفان,ِ عشق توست ...

باز بهانه میکند

دل بهانه گیر من

اشک روانه, میشود,
بروی گونههای من

گیسو, کمند,ِ من آیا شود که تُ

با یک نگاه خود دل ما را جلا دهی ؟...

پن:

از دوره هایی که تو پاییز و زمستون برگزار بشه خوشم نمیاد

میخوره به غروب و شب و عملا خسته از کار و بار باید جوابگوی استاد هم بود.

اجبارم کردن و چاره ای ندارم

خوبه اما کارم سخت شده ...

دنیا همینه ...